Eind 2009 was ik benaderd door de uitgever van Miniaturas , met het verzoek om bij te dragen aan een paar artikelen. Eentje over het zaanse huis van Nolda in het algemeen, en een ander over de keuken in datzelfde huis. Maar natuurlijk! Wat leuk!

 

 

Het afgelopen dagen hebben we in Disney Land Resort Parijs doorgebracht. Hoewel de vers gevallen sneeuw ook zijn nadelen had (oa glibberwegen en files onderweg) maakte het wel het 'plaatje' compleet. Zoals deze korte compilatie laat zien. We hebben genoten!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het jaar is bijna op zijn end maar Ik kan niet zeggen dat ik er rouwig om ben. Soms heb je goede jaren en soms zijn 't van die jaren die je zo gauw mogelijk wilt vergeten. Ik weet dat het erbij hoort, maar dit jaar bracht (te) veel narigheid.

  

 

Liefs Debby

Die op 't bankje zijn naar de oude schaatsen van Nolda. Dus zonder nette leren banden, maar met oude geknoopte leren reepjes en nog met het orginele oranje lint. Ook hebben deze messing eikeltjes op de punt van het ijzer.

Die op de grond zijn een derde stel, nu wel met degelijke leren banden en strotouwtjes maar zonder eikeltjes op de ijzers. Op de slee ligt 't eerste paar schaatsen, die ik al eerder had gemaakt met mijn eigen noren als voorbeeld.

 

 

 

een overzichtje van de negen (9!) kadootjes die ik van mijn hulpSint heb gekregen (Petra misschien?)

 

 

zó veel speelgoed! Verschrikkelijk verwend met kinderboekjes, een beschreven poëzie album, een vlieger met gekleurde staart, mooie doos met een pop met kanten jurk, een gevilte stokpaardje en hevilte beer, een handoek afgezet met kant met spons , zeep en lekkere fles bodylotion. Een rammelaar en tenslotte een heerlijk zachte knuffel olifant!!

 

 

 

DANKJEWEL! Hulp Sint voor al deze mooie kadoos

wie je ook bent, een dikke

>kus<

Dit is een tweede poging om het orginele lint van een stel schaatsen na te maken.

 

 

Hierboven links het eerste bandje en hieronder de tweede, nu met dunner garen en geweven.

 

 

Van Karin Corbin kreeg ik de tip om hier even te kijken naar de -volgens haar- gebruikte techniek. Dat was misschien ook in 1 op 12 te doen. De weefkam die ik maakte was echter zó fragiel en kwetsbaar dat ik het op een ander manier heb gedaan. Omdat de verticale draden geen patroon hoefden te volgen volstond het ophangen van de scheringdraden en dan maar handmatig over- en onderdoor weven. Later ontdekte ik dat met een (nieuwe) vlooienkam of luizenkam een stevige weefconstructie kan worden gemaakt. Dat is dan een idee voor de volgende keer.

 

 

Ik had me wel gerealiseerd dat er verschil zou zijn als ik met 1 draad ipv twee draden zou weven (klossen is simpel gezegd weven met 2 klosjes; twee draden). Maar dat het effect zóveel verschil gaf verbaasde me eerlijk gezegd. Door dunner garen als schering te kopen is het nog geen 2,5 mm breed dus dat is goed.

 

Over het patroon van de kleuren ben ik niet tevreden. Ik kan bij lange na nooit het patroon namaken omdat het garen daar gewoonweg te dik voor is. Dan zou het lint wel 6 of 7 mm breed worden. Ik  moet dus op zoek naar een kleurencombinatie die het orginele lint zo goed mogelijk benadert. Maar ik merk ook dat ik tegen de beperkingen van het menselijk oog aanloop. Zelfs dunner garen in de juiste kleurencombi vertoont zich anders dan het orgineel. Hmmm? waar een mens zich al niet druk om kan maken! haha

 

Eerst maar eens Sinterklaas vieren!

groet Deb

Dit zijn de oude schaatsen van mijn schoonmoeder. Ze zijn eenvoudiger in uitvoering dan die ik ererder heb gemaakt, maar dat wordt vereffend met een prachtig detail in de vorm van een eikeltje op de punt van het ijzer. De afgelopen tijd heb ik, naast een swapje, gewerkt aan het verkleinen van deze schaatsen naar in 1 op 12.

 

 

Op de plek waar je je voet plaats liggen ze op hun grote broer. Ze zijn pas half af; het eikeltje moet er nog op en dan al het leer en band nog. 

 

 

En dat band is de bobbel in de weg. Van Wil  kreeg ik -heel lief- een poosje terug wat bandjes in de smalst mogelijke breedte. Dat leek een goede oplossing. Ik heb daar een beetje mee gestoeid (oa bleken en schilderen) maar ik kom er niet mee in de buurt. Uiteindelijk ben ik toch maar met kantklosjes aan de gang gegaan, om te kijken of dat beter ging.

 

Ik moet zeggen dat dat er niet verkeerd uit zag. Voor de gekleurde draden heb ik DMC 80 gebruikt en als "weefgaren" een egytisch katoen nr 140.

 

Zoals je ziet een aardige benadering, maar de verhoudingen kloppen nog niet helemaal. De draden zijn nog te dik en het band zelf is ook nog véél te breed. Ik vermoed dat naaigaren in de juiste kleuren al een heel stuk zullen helpen. In mijn naaidoosje kon ik helaas niets vinden en het komt nu met bakken uit de hemel. Vandaag naar een forniturenzaak zit er denk ik niet meer in...

 

 

 

 

 

 

Als je wilt zien hoe het maken in zijn werk ging, klik hier

 

 

Het begon allemaal met Casper en Hobbes. Ik zal er niet teveel over zeggen, maar ik ben werkelijk smoorverliefd op die twee. Casper is zes jaar oud en Hobbes is zijn knuffeltijger. Samen nemen ze het op tegen de wereld, maar soms ook tegen elkaar. De strip gaat over hun vriendschap, verwondering en fantasie.     Ze gaan wel eens de heuvel af in een karretje, maar in de winter natuurlijk met de slee. Ik koos voor de slee, zocht op www naar voorbeelden en nam de maten van onze  slee die op zolder staat.       Omdat beukenhout zich goed laat buigen heb ik de glijders, de steunen, poten en zitting daarvan gemaakt. De glijders, poten en zijsteunen zijn gebogen dus heb ikv van beukenfineer (met een mooie rechte nerf) strips van 2 mm gesneden. Deze heb ik boven een pannetje water gestoomd. Na ± 15 minuten waren ze soepel genoeg om om een mal heen gebogen te worden.                                   Het was even zoeken naar de juiste maat (vandaar de flesjes en tubes op tafel) want het is handig een iets kleinere maat te kiezen dan het uiteindelijk moet worden. Het hout heeft na droging (minimaal 24 uur) altijd de neiging weer iets terug te veren vanwege de interne spanning.   Toen alle strips gebogen waren konden ze worden verlijmd (zie hiernaast). Het ziet er niet echt profesioneel uit, maar het was even zoeken naar de juiste manier (haha).  En te lui om een mal te maken. Nu liet ik ze wel in de juiste maat drogen. Daar is het wel een paar keer mis gegaan (oa afdrukken van klemmetjes enzo), maar uiteindelijk is het gelukt. De halfronde poten onder de zitting zijn drie latjes op elkaar. De zijsteunen zijn voor een gedeelte twee latjes dik en de glijders zijn voor een gedeelte twee en drie latjes dik.   Op de linkerfoto de omgekeerde zitting en de twee glijders met daartussen de twee zijsteuntjes.                                     De krul van de glijder is maar twee latjes dik en de glijder zelf is drie latjes dik. Ik heb het bijgeschuurd voor een mooie overgang.       De zitting is ook van beukenhout (waterijs-stokjes!) Maar ze waren wat te dik dus die heb ik nog behoorlijk (tot de helft) terug moeten schuren. De trekstang tussen de glijders is van messing, net als de bekleding van de glijders.       Door het drogen etc. duurde het zoiezo al twee dagen, los van al het andere werk wat er nog bijkwam. En dat zijn zoveel verschillende handelingen en technieken dat ik het heel lastig vind om dat stap voor stap op te schrijven. Toch even deze korte omschrijving en wat fotootjes om een idee te krijgen hoe die in elkaar zit.                 groetjes deb

De Sinterklaas lootjes zijn verdeeld en het weer is omgeslagen; de winter komt er aan! Wat een gezellige tijd vind ik dat altijd weer; vroeg donker en op een droge zonnige dag is de koude helemaal niet erg. Na een slee besloot ik daarom aan een stel friese doorlopers te beginnen. Het zijn uiteindelijk houten noren geworden.

 

 

 

Eerst de maten van mijn eigen schaatsen genomen en overgezet. Aan de onderkant de gleuf voor het ijzer gefreesd en de gaten voor het leer geboord. Vervolgens snijden, snijden en nog eens snijden, met mijn eigen schaatsen als voorbeeld en de link naar het Friese Scheepvaartmuseum op de PC.

 

 

 

 

 

 

 

 

Daarna zijn ze 3x gelakt en kregen ze echte ijzers. Vervolgens de leren banden gemaakt, wat uiteindelijk nét zoveel tijd kostte als de schaatsen zelf.